92 kişi kendisini tutuyor, 0 arkadaşı var.
|
yeraltı edebiyatı5835 üyesi var. üyelik serbest. |
|
lost3754 üyesi var. üyelik serbest. |
|
Aşk3513 üyesi var. üyelik serbest. |
|
düşünce çöplüğü2961 üyesi var. üyelik serbest. |
|
vasıflı deliler2874 üyesi var. üyelik yönetici onayı ile. |
|
edebiyat2852 üyesi var. üyelik serbest. |
|
psikoloji1941 üyesi var. üyelik serbest. |
|
Umut Sarıkaya1065 üyesi var. üyelik serbest. |
|
radiohead977 üyesi var. üyelik serbest. |
|
cemadrian767 üyesi var. üyelik serbest. |
Sonra biri çıkar ve seni mutlak bir isabetle anlayabileceğini, anlatabileceğini düşündürür. Ama olmaz hiç.. Hayat denen şeyin her yeni insanla yeniden sıfırdan başlaması ne büyük bir saçmalık aslında..!
Babam da sevmezdi fotoğrafları. Oysa biliyorum ki, hafızada biriktirilenler anlamlı kılıyor her şeyi; bulutların şekillerini de. Biliyorum bunu, hem de dokuz yaşımda, ailece pikniğe gittiğimiz o günden beri. Kuru köftenin şişkinliği geçmede...n çimenlere uzanmıştık babamla. Bulut okumayı öğretmişti bana. “Bulutlar geçerken konuşur,” demişti, “Ne dediklerini hemen duyman, hızlıca okuman lazım.” elimi göbeğime koymuştum, ne yapsa babam, taklit ederdim. “Hayat da öyledir, geçer gider, iyi dinlemezsen, ne dediğini duyamazsın.” ”Şu kuzu mu baba?” demiştim. Annem “Kalkın o ıslak çimenlerin üstünden, hasta olacaksınız!” diye bağırmasaydı, eminim sorumu cevaplardı babam.
insanı, boğazda takılı kalan kocaman bir yumruyla beraber huzursuz bir uykunun kollarına bırakan melodiler var. (U)mutsuzluk, anlamsızlık, koca bir ağlama isteğine karşı koymaya çalışmak, düşlerin yorulması… Bu günlerde biraz böyle.
İçimizdeki boşluklara birkaç şarkı ve valiz sığdırıp, buralardan gidelim.
Aslında o kadar da önemli biri olmadığımızı anladığımızda neden üzülüyoruz ki?” diye sormuştu o gece. “Bunun temel bir aydınlanma anı olması gerekmez mi?
Hepimizi önemli insanlar olduğumuza inandırdılar. Sonra da çekip gittiler.” Sonra da gitmişti. Evet. Önemsiz insanlar olduğumuzu hatırlamaya yeniden ihtiyacımız var.
Tutuk bulutlar arasında duran yağmur damlası ben,
olanların karmasıyım.Kafiyeler atlasın.
Bütün yılanlar ortasında tek başına kalması,
okyanuslar ortasında güveniceğin tek atlasım.
İstanbul'un martısıyım,aptalın akıllısı..
Matematiğin artısıyım,adaletin tartısı..
Kış gününde atkısıyım efkarında şarkısı..
Çünkü bende kafiyenin gelmez ardı arkası!
İtlerin pis olması,kemikte bende aslanım ve azrailim geldiğinde ölmemin
umulması..
İyi birşeydir yürümeyen ilişkileri bitirmek. Ve bana başkasıyla mutlu olduklarını söylediklerinde hoşuma gidiyor. Beni atlattıktan sonra bütün mutlulukları hakediyorlar. Hayat daha güzel görünüyor onlara benden sonra. Onlara kıyaslama imkanı,huzur ve bensiz bir gelecek verdim. Telefonu her kapatışımda adalet yerini buldu diye hissederim.
Nasıl olduğunu bilirsin. Bir zaman gelir konuşsan da konuşmasan da bir şey değişmez. Böylece sende çeneni kapatırsın.
"hep sende bir canım kaldı
bazı vakit aldanandım
ruhumu özgür bırak dünya"
0